Linie lotnicze współpracują na wiele sposobów, a podstawowe pojęcia – interline, codeshare, sojusz i joint venture – bywają mylone. Wyjaśniamy, czym się różnią i co każda z tych umów oznacza dla pasażera kupującego bilet.
Interline: najprostsza forma współpracy
Umowa interline to podstawowy poziom kooperacji. Pozwala jednemu przewoźnikowi wystawić bilet na lot innej linii i obsłużyć pasażera, który w ramach jednej podróży korzysta z usług kilku firm. Dzięki temu bagaż można nadać do punktu docelowego, a karty pokładowe otrzymać na wszystkie odcinki. W razie zakłóceń możliwe jest też przebukowanie na innego przewoźnika.
Taka umowa nie oznacza jednak głębszego partnerstwa. Etihad nie należy do żadnego z wielkich sojuszy, a mimo to ma umowy interline z dziesiątkami linii, w tym z American, Emirates, JetBlue, United i Qatar Airways. Zdarza się też, że przewoźnik z nich rezygnuje: Delta zerwała kiedyś taką umowę z American, bo – jak podaje autor oryginalnego tekstu – częściej przebukowywała pasażerów American na własne loty niż w drugą stronę.
Codeshare: wspólne kody na lotach
Przy codeshare dwie linie umieszczają swoje kody na lotach partnera. Ten sam rejs może więc mieć kilka numerów, ale operuje go tylko jeden przewoźnik. Przykład: Icelandair nie lata z Reykjaviku do Los Angeles, lecz do Portland. Odcinek Portland–Los Angeles obsługuje Alaska Airlines, a pasażer kupujący bilet w Icelandair widzi go pod numerem FI7696.
Większość przychodu z biletu trafia zwykle do linii, która faktycznie wykonuje lot, a niewielka część do sprzedającej. Głównym zyskiem obu stron jest szersza oferta połączeń i większa sprzedaż.
Sojusze i joint venture
Trzy największe sojusze – oneworld, SkyTeam i Star Alliance – powstały około 25 lat temu. Linie płacą składki i zobowiązują się do wzajemnych korzyści dla pasażerów. Najważniejsze z nich to:
- spójne zasady dla posiadaczy statusów elitarnych, np. priorytetowa odprawa i wsiadanie,
- zbieranie i wymiana mil w programach partnerów,
- dostęp do salonów,
- wzajemne rozliczenia między liniami za korzystanie z tych usług.
Sojusz nie wymaga codesharów, a znaczenie sojuszy w ostatnich latach nieco spadło. Przewoźnicy wolą wybierać partnerów, którzy najlepiej do nich pasują, nawet spoza własnego sojuszu. Qantas należy do oneworld, ale ma joint venture z Emirates na trasach między Australią a Europą. Air Canada, członek Star Alliance, współpracuje w ramach codesharów m.in. z Cathay Pacific i Virgin Australia.
Joint venture to najgłębsza forma współpracy, często wymagająca zgody regulatorów. Linie wspólnie ustalają ceny i rozkłady oraz dzielą się przychodami, działając w praktyce jak jedna firma, zwykle na wybranych kierunkach. American Airlines ma takie porozumienie na Atlantyku z British Airways, Finnairem, Iberią i Aer Lingus. Dla pasażera to więcej dogodnych połączeń, ale też mniejsza konkurencja, a więc ryzyko wyższych cen.
Co to oznacza dla polskiego podróżnego
Warto sprawdzać, kto faktycznie operuje lot – informacja ta jest podawana przy rezerwacji, a od niej zależą warunki na pokładzie i obsługa. Przy biletach kupowanych jako jedna rezerwacja z kilku odcinków łatwiej też o przebukowanie i odbiór bagażu na lotnisku docelowym.
Polscy podróżni na pewno spotkają te mechanizmy przy lotach z przesiadką, choćby w ramach sojuszy, do których należą przewoźnicy obecni na polskich lotniskach. Szczegóły zależą jednak od konkretnych linii i taryf, dlatego przed zakupem biletu dobrze zajrzeć do jego warunków. Przykłady z artykułu dotyczą głównie rynku amerykańskiego, więc nie wszystkie z nich mają bezpośrednie przełożenie na loty z Polski.
Źródło: One Mile at a Time – „Airline Interline, Codeshare, Alliance, And Joint Venture Agreements Explained”
