Przed spektaklem „Beetlejuice” w Londynie kolejka widzów wyglądała jak plan filmowy: zielone peruki, pomalowane na niebiesko twarze i morze czarno-białych pasów. Coraz więcej osób przychodzi do teatrów w West Endzie przebranych za bohaterów musicali, a za tym trendem stoją głównie potrzeba wspólnoty i media społecznościowe.
Skąd ta moda
W Halloween przed „Beetlejuice” stali widzowie w każdym wieku. W kolejkach na inne spektakle można spotkać króla z „Hamiltona”, królowe z „Six” czy czarodziejów z „Harry’ego Pottera i przeklętego dziecka”. Przyczyn jest kilka. Młodsze pokolenie woli aktywne formy uczestnictwa w kulturze, rośnie też popularność teatru interaktywnego i immersyjnego. Fandomy rozwijają się dzięki forom i mediom społecznościowym: fani poznają się w sieci, a potem spotykają w teatrach lub na konwentach cosplayu. Ważną rolę odgrywa też tęsknota za więzią, szczególnie od czasu izolacji w pandemii. Niektóre przedstawienia łączą zabawę przebraniem z katharsis, bo wspólnie poruszają tematy zdrowia psychicznego.
Moda nie dotyczy tylko młodzieży. Autorka tekstu w „Guardianie”, krytyczka po pięćdziesiątce, zaczęła się przebierać po pomyśle znajomej pisarki. Na „Koty” poszła w czarnym koronkowym trykocie i opasce z uszami. Trzyma się prostej zasady: na strój wydaje najwyżej 10 funtów, a chodzi o wejście w nastrój spektaklu, nie o fanowską skrupulatność.
Od stroju z szafy po miesiące szycia
Część widzów odtwarza wygląd ulubionych postaci z ogromną dokładnością, przez miesiące szyjąc ubrania i robiąc rekwizyty. Taylor, 32 lata, przyszła w sukni do ziemi z lampkami w kolorach zaświatów. Poznała się z dwiema osobami z kolejki przez TikToka i spotkały się wtedy po raz pierwszy na żywo. Dorian, 25 lat, zrobiło garnitur w charakterystyczne pasy z taśmy, dodało mech i pleśń z koralików, a ukulele z kartonu i szpilek powstało dzień wcześniej. Fanki „Hadestown” odtwarzały kostiumy całe lato, a inne osoby stawiają na „closet cosplay”, czyli przerabianie rzeczy, które i tak mają w domu. Jasmine, 21 lat, jako Orfeusz włożyła białą koszulę kupioną do pracy i spodnie jeszcze z czasów liceum.
Aktor David Fynn, gwiazda „Beetlejuice”, mówi, że takie przedstawienia dają ludziom przyzwolenie, by nie przejmować się oceną innych. Widok sali pełnej przebranych widzów jest dla niego wzruszający: „O to właśnie w tym wszystkim chodzi” – mówi.
Konwent, gadżety i przyszłość branży
Od 2022 roku w Londynie działa Musical Con, coroczny konwent teatralny założony przez artystkę Shanay Holmes i jej partnera Chrisa Stewarda. Pomysł wziął się z obserwacji, że przebranie dodało pewności siebie młodszemu bratu Holmes, który jest w spektrum autyzmu, podczas konwentu fanów „Gwiezdnych wojen”. Steward mówi, że po konwencie grupy około 20 osób idą na przedstawienia, takie jak „Upiór w operze” czy „Beetlejuice”, już w strojach.
Holmes wskazuje, że niektóre kostiumy wyglądają, jakby ktoś zabrał je z teatralnej garderoby. Jedna z uczestniczek zapisała się na kurs szewstwa, żeby samodzielnie zrobić buty Christine Daaé. Zdaniem Holmes branża cierpi na niedobór umiejętności technicznych, a taka pasja może zachęcić młodych do pracy w teatrze. Reżyser Stephen Whitson opowiada, że na spektakl „Death Note” w Barbican czekało przy wejściu dla artystów ponad 200 osób, część w kostiumach, część w gadżetach z przedstawienia, co daje poczucie „dołączenia do klubu”.
Dla wielu osób to także sprawa osobista. Izzy, 21 lat, obejrzała musical „Heathers” 116 razy i zrobiła ponad 20 kostiumów z tego spektaklu. Po raz pierwszy zobaczyła go jako 13-latka i, jak mówi, odnalazła w nim własne doświadczenia z czasów szkolnego prześladowania.
Co to oznacza dla polskiego widza
Artykuł dotyczy Londynu i nie ma w nim mowy o Polsce, więc trudno oceniać, jak bardzo podobna moda przyjęła się u nas. Fanowskie konwenty i cosplay są jednak znane również w Polsce, a pasjonaci musicali mogą się zainspirować. Osoby wybierające się do londyńskiego teatru nie muszą się spodziewać, że przebranie jest obowiązkowe, ale nie powinny się też dziwić, widząc w foyer duchy i koty.
Z przykładów z artykułu wynika, że kostium nie musi być drogi: wystarczą rzeczy z szafy, drobne dodatki i trochę pomysłu.
Źródło: The Guardian – „I wear a feline leotard and ears to see Cats – and meet all the other theatre superfans going crazy for costumes”
